İyi insan Şiiri - Hilal Avunyalı 2

​Göremedim Kendimden Daha İyi İnsan
​Bakındım alemin dört köşesine,
Sözde dost biriktirenlerin sahte neşesine.
Kalp diye taşıdıkları o taşın gölgesinde,
Göremedim kendimden daha iyi insan.
​Bir avuç dürüstlük aradım, heybem boş kaldı,
Kimi nefretle baktı, kimi hasetten sarardı.
Vicdan denen o terazi herkesin elinde kırıldı,
Baktım da şu dünyanın bencil hevesine;
Göremedim kendimden daha iyi insan.
​Yürüdüm, ayak izlerimde hep kendi gölgem,
Ne bir el uzandı samimi, ne de bir sığınak bölgem.
Merhamet satılan bir pazarda, dürüstlük tek belgem,
Ruhumu sunduğum o sahte sofraların hiçbirisinde;
Göremedim kendimden daha iyi insan.
​Sözler gümüşse sükûtum altındır benim,
Yalanla ısınmaktansa, gerçekle üşür bu tenim.
Kusur arayan gözlerin önünde her zaman netim,
Göremedim kendimden daha iyi insan.
​Hata bende mi bilmem, bakışım mı çok dik?
Ya ben fazlayım buralara, ya herkes eksik.
Ruhu yamalı bir kalabalık, sesleri hep kesik,
Dönüp baktığımda kendi sessizliğimin sesine;
Göremedim kendimden daha iyi insan.
​Nihayet döndüm yine o tozlu aynaya,
Gerek yokmuş başka bir canı boşuna saymaya.
Ömrünü harcamışım beyhude, ışık aramaya;
Bu koca evrenin şu küçücük sinesinde;
Göremedim kendimden daha iyi insan.
Hilal Avunyalı ✍️