Bir kurt inmiş köye gecenin birinde,
Açlığın hükmü var imiş bedeninde.
Kasabın etini, fırının ekmeğini,
Alıp kaçmış köylünün de tavuğunu.
Köyün itleri düşmüş hemen peşine,
Kimi eti için, kimi ekmeğine.
Her biri yorulup dönmüş geriye,
Demircinin iti koşmuş ileriye.
Kurt demiş: Ey mahlûk, nedir bu hiddet?
Ne örsünü çaldım ne kömür ne alet.
Kasabın iti döndü, fırıncınınki de,
Sana ne eyledim, şimdi söyle de.
İt demiş: Husumetim yoktur şahsına,
Havlarım efendimin duyması uğruna.
Bir başka köyde ağanın iti ölmüş,
Bütün ahali matemlere bürünmüş.
Kimi gözyaşı dökmüş, kimi ah etmiş,
Kimi itin meziyetlerini bir bir övmüş.
Bir müddet sonra ağa da göçmüş dünyadan,
Kimseler görünmemiş köy ahalisinden.
Bir genç sormuş ihtiyara bu hâli,
İtin cenazesinde neredeydi bu ahali?
İhtiyar gülmüş, demiş: Ey oğul,
Menfaatin lisanını iyi oku.
İt öldüğünde sağ idi hâlâ ağası,
Ağa ölünce bitti yaranma davası.
Ne ölen ite muhabbetleri vardı,
Ne ölen ağaya sadakatleri vardı.
Birinin havlaması, ötekinin yası,
Aynı menfaatin iki ayrı kisvesi.
Kimi itlik ederek kapar bir makam,
Kimi ite hürmetle eyler ihtiram.
İnsanın da vardır böyle bir cinsi,
Sahibine göre değişir nefreti, sevgisi.
Ey Emrullah, her havlayanı sadık sanma,
Her mezar başında ağlayana inanma.
Nice adam gördük, makamla muteber,
Makam gidince kendi itinden bîhaber.
İtin kabahati yok, tabiatı itlik,
İnsana yakışmayan, menfaat için itlik.
Emrullah Zorlu
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 13:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!