KOŞU VE SEN FELAHA
Hasretin acısında, vuslatın umudu var,
Dünya hasret diyarı, iki sevgiliye dar,
Seven gönül acıyla, hep ederken ahu zar,
Bu dünyada ne yaran, nede hakki yar var.
Yar ol yaratan Rabbe, sonunda yok pişmanlık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Her ne sebeple olursa olsun sonunda güzel eserler meydana gelmesi değilmi şiirde aslolan Tebrikler Mine hanım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta