“Artık gelmesen de olur gelme dağıtma yalnızlığımı,”
Umudu olmayan bir insanın tesellisi işte bu cümle
Allah yaratırken beni, şansı yanımda vermeyi unutmuş
Şansı başka kullarına vermiş beni hiçlemiş
İsyanım her şeye, hayata, Tanrı’ya
Anlaşıldı sadece bu dünya değil benim cehennemim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta