Gecenin karanlığını mürekkep diye koysam kalemime,
Anlatamam sana olan hasretimi.
Yazarım yüreğimden dökülenleri,
Gözyaşımı döker gibi.
Kavuşamadıktan sonra sana,
Onların olsun sevginin en güzeli.
İstemem gülsün yüreğime güneş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta