İzmir’den bir rüzgar esti yüzüme
Tatlı bir gülümsemesiyle adeta
Ilık ve hoş meltem gibi zarif
Sanki aşka davet edercesine etkiliydi
Gönlümün perdelerini teker teker araladı
Beni buldu zırhımdan içeri süzülürken
Ruhuma kadar işleyen bir havası var
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta