İşte Gidiyorum Şiiri - Serpil Koçar

İşte gidiyorum, yüreğimi yüreğine gömerek,
Kendi ellerimle kazdım mezarımı kalbine.
Şimdi sen göm beni; ister toprak at, ister taş,
Tabutuma son çiviyi de sen çak acımadan.
Uyu, uyuyabilirsen vicdanının çığlıklarında…

Yasım var gönül hanemde, konuşmayın sakın,
Gönül sazım bile nihavent çalar hüzünden.
Yaş süzülür gözümden değil, yüreğimden.
Vurdun ya kalbimden, hançerledin beni,
İşte gidiyorum, umutlarımı sana bırakıp…

Çok kırıldım ama susuyorum sensizliğime,
Sükût eyledim kahrımdan, zehrimi içime akıttım.
Oysa gözlerinde başlamıştı en güzel düşlerim,
Hepsini yıktın ya, helal olsun sana.
Gidiyorum işte, düşlerimi de sana bırakıp…

Fırtınalar kopuyor zavallı yüreğimde,
Savuruyor beni ordan oraya, dönüyorum deliye.
Avutamıyorum gönlümü, yastayım yokluğunda.
Hiç acımadın ya şu kadına (adama),
Tebrik ediyorum seni,
İşte gidiyorum, yüreğimi yüreğine gömerek…

Kaburgaları kırıldı gönlümün sana haykırmaktan,
Duymadın ya bir gün olsun sensizliğimin çığlıklarını.
Şimdi sessizliğimin çığlıklarında boğulasın e mi…
Aklına gelirsem eğer, bak yüreğindeki mezarıma,
İşte tam oraya gömüyorum sensizliğimi.

Sırtımdan vurduğun için kızamıyorum sana,
Çünkü güvenip koşan bendim sana.
İstediğim mutluluktu sadece, biraz da huzur,
Bunu da çok gördün ya bana, tebrik ediyorum seni.
Gidiyorum işte…
Bendeki “beni” sana bırakarak .