Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Asık suratlı aynam
Bakışlarım tutsak
Ölümcül hastalık içimdeki hevesim
Benden büyük yalan mı var
Hala kendimi affetmedim
Dokunsalar!
Yanar ellerim
Baksalar!
Gözlerimle geceyi ateşe veririm
Deliyim, divaneyim
Belki de serseriyim
İşte benim
İnsan en çok da kendini affetmeli kardeş...Selamlarımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta