İstanbul... Şiiri - Polat Karakaş

Ey gözünü sevdiğimin İstanbul'u!
Neden bu kadar mecburum sana,
Neden bırakıp gidemiyorum seni?
Nedir beni senden uzaklaştırmayan,
Her gidişte tekrar sana döndüren?
Yaşanılan anıların miladı çoktan doldu
Ama ben yine sendeyim...
Doğduğum yerde sensin,
umutlarımın bittiğide...
Aşk gelir aklıma, İstanbul deyince birileri...
Sevgi gelir, fedakarlık...
Ayrılıklar peşisıra...
Herşey sende güzel İstanbul.
Sen güzelsin, sevgiler sende güzel
Özlemlerde öyde.
Bir ayrılığın yakışmaz sana bilesin,
bir terk edişleri içindeki güzelliklerin.
Ben ilk sende sevdim İstanbul,
ilk sende tattım aşkı, hasreti.
İlk yaram sende oldu, ilk göz ağrımda.
İlk aldanışım, ilk vazgeçişim.
Yedi tepeninde yedisinde gözyaşım vardır benim.
Yedi tepeninde yedisinde bilinmez duygularım...
Ben sende sevdim İstanbul...
Seninle beraber, sendekileri...
Ne büyük bir şehirsin ki;
sevdada sende, hasrette...
Ben sendekileri sevdim İstanbul...
Senin olan, benim olan...
İçinde ne varsa...
terkedip giden, layıkıyla seven...
Kimse senin kadar vefalı çıkmadı,
Herkez ayrı bir köşede, sen yanıbaşımda.
Ben sevdim İstanbul!
Seni, sendekileri...
Ya onlar ne yaptı?
Terkettiler...
İkimizi...
Şimdi başbaşayız seninle.
Bütün güzellikler sende, aşk bende İstanbul...
Ey İstanbul,
Seni sevdiklerimi içinde sakladığın için seviyorum!
Bütün hasretlere inat, seviyorum seni...
Bir gün olurda ayrılırsa yollarımız,
Beni sende bilsinler ve bütün aşklarıma seni söylesinler...
İstanbul, nice savaşlara şahitlik etmiş şehir!
İçimdeki savaşada şahit olurmusun?