İstanbul Şiiri - Şair Zeyahra

İstanbul’un en ücra köşelerini
Aşkımızdan arta kalanlarla yamaladım
Yama üstüne yama ekledim ama hala
7 tepe
Sen son, ben baş akşamlar yaş
Yeni yağmur yağmış camlıca’ya
Üsküdar ise yaz akşamında ki
Rüzgârı taşıyor karşı kıyıya
Eminönü ağlıyor martılara
Halicin dipleri kanıyor gönlümden
Seni ise Eyüp alıyor koynuna
Hapsediyor hayatın son dakikalarına
Düşünüyorum o muydun acaba?
Yürüyorum fatihten varıyorum saraçhane parkına
Surlar ağlıyor, akıtıyor gözyaşlarını boğaza
Boğaz susuyor akıtıyor gözyaşlarını içine
Bense bağırıyorum ey hayat nerdesin
Ey hayat gel gül bana
Ya burada ya sonsuz olanın yanında
Edebi gülüşünü ver bana sonsuz mekânda
İstanbul’un aşk pususuna düşmüşüz
Ben sen sandığım beni
Sense son dakikalarını kaptırmışsın aşkının
Kapatıyorum gözlerimi
1 an İstanbul’un aşk yamalı semtindeyim
Anımsıyorum 1 an seni
Lale kokularıyla süslüyorum ruhumu
7,5 metrekareye kurulan İstanbul
Ne oldu sana?
Yoksa boğazına sevgimi takıldı?
Koparıyorum kelepçelerimi
Alt üst ediyorum İstanbul’u
Karışı karışına
Sarayburnu baş nere son bilmiyorum
Hiçlerle yaşadım doğup
Ama hala büyüyemediğim İstanbul’u
Nefesini tutmuş eskiler inadına buradalar
Kokularını kelepçelemişler yarına
Boğaz doğuşunu taşıyor İstanbul’un
Kim bilir hüzün korsanları
İstanbul’u hangi kıyıya bırakacaklar
İstanbul’un gülüşü o tepe
Rüzgâr süpürdü mutluluğu İstanbul’dan
Sokaklarda ağlayan çocuk sesleri bıraktı
Gülüşünü göster bana İstanbul
Yeter ağladım somurtma bana
Gel kopar kendini hüzünden
Doğ yeni mutluluklara
Ey İstanbul yeter artık gel gül bana
Uzanıp ta ulaşamadığım şehir
Yanı başımda can çekişen yaralı küçük çocuk
Sus ağlama tamam küs bana ama sakın ağlama
Kendine sür gözyaşlarını
Karanlığa gömme sabaha akıt mutlulukları
Hüznü geceye zehir misali akıttığın gibi
Tamam, vazgeçtim bas çığlıkları arka sokaklarda
Meydanlarda duyulana dek
Bağır ama sakın tek kelime etme susuşlara
Tamam, şimdi ise sen sus sabah oluyor
Bak okunuyor ezan şimdi susup ona varma zamanı……….