İstanbul Şiiri - Furkan Asya

Sen ki Konstantin'in,Fatih'in yari,
Ve daha nicelerinin kuşattın kalplerini.
Seni tanıyan ayırtedemez sılayı gurbeti.
Sen değil tarihin çağların şehri.

Nelere şahit oldun ey yaşlı çınar!
Asırların ve medeniyetlerin coğrafyanda izleri var.
Ne doymak bilmez iştahın var,
Toprağında ne yiğitler ne güzeller yatar.

Caddeler,sokaklar...taşan kalabalıklar.
Her karış toprağında bir hikaye yatar.
Ölümsüz caziben daha nice canlar yakar.
Bir hayat çağlayanı ki akar da akar...

Bir sırrı haykırıyor sessiz mezarlıklar,
Uzanır göğe doğru yeşil çamlar,çınarlar...
Bir kara delik misali önüne geleni yutar.
Rengi,dili farketmez; geda imiş padişahmış ne çıkar!

Görünce seni bağlanan kaderler,
İnilti,kahkaha,isyan...duyulur ahenkli sesler.
Rüzgarlar,dalgalar,yağmurlar...Elif der yükselen minareler;
Aranan aşkın sühendanıdır müezzinler.

Dinle ve anla hayatı ne diyor Karacaahmet;
Her nefis ölümü tadacaktır elbet.
Beyoğlu,Kumkapı daha ne kadar çekecek! ?
Bekle bizi ey Ayasofya,seninle değişti alem;
Sabret yine seninle değişecek.

Deniz,martılar,hıçkıran dalgalar...
Bir bohça yahut bir çantaya sığdırılan hayatlar.
Onca hayat; kimi güler kimi ağlar...
Bir akış bir yol ki sonu nereye kadar! ?

Umutlar,düşler,aşklar,acılar,ayrılıklar...
Sana dökülen gözyaşlarında bir hayat akar.
Deniz vuslatıyla yanar damlalar,
Sonra göğe,ordan toprağa ve yeryüzüne çıkar.

Kutlu Rehberin ağzında bir gül,
Senden gayrı yar tanımaz gönül.
Yakınca aşk odu olmazmış kül.
Yolcusunu yutan yol İstanbul...!

Kiminin gönlünde bir aşk,kiminde para pul,
Kimi Allah'ı bulmuş kimisi sana kul!
Öldürmeden seni zehrini kus da kurtul.
Yitik düşler diyarı vefasız İstanbul!