İstanbul Şiiri - Nagihan Başaran

şehrin gürültüsü yine bunaltıyor beni
gürültüden mi yoksa içimdeki üzüntüden mi
yarimden ayrı düşürdü ya beni
ben şimdi taşı toprağı altın şu İstanbul'u
neyleyim?

hani sendin aşkların yaşandığı yerlerin en büyüğü
nerde şimdi o ahım şahım Boğaz'ın büyüsü
masmavi denizin üstündeki Sultan Mehmet Köprüsü
zevk vermiyor işte İstanbul'la dargınım
neyleyim?

gönül gözüm burada açıldı aşkı bildim
denizinin güzelliğine aldandım birini sevdim
hani işte kopardın gitti,çaresizdi sevdiğim
sen ayırdın bizi İstanbul
ben şimdi seni neyleyim?

geceleri balkona çıkar bakardım Üsküdar'dan
Kız Kulesi'ni görünce hüzün çökerdi içime o an
aklıma geldi de hikayesi bir an
gene yapmışsın sen yapacağını ah İstanbul
ben simdi seni neyleyim?

saklamadım ki bugüne dek hiçbir sırrımı senden
ne bir kolayı ne de bir kurtuluşu vardı o gönül elinden
nefessiz kaldım aşk ateşiyle yanıyor bu beden
aramıza engeller koydun be İstanbul
ben şimdi seni neyleyim?

aşkın büyüsüne kapıldıkça kapıldım
sonumu bile bile kor ateşe atıldım
beni bir kere bile uyarıp uyandırmadın
yaktın başımı be güzel İstanbul
ben şimdi seni neyleyim?

İstanbul Yeditepe,koca bir şehir,ayrı bir dünya,
Sultan Ahmet'i,Ayasofya'sı,Topkapı'sı ile bir başka
saymakla bitmez güzelliklerin biliyorum ama...
hiç içim çekmiyor artık
ben şimdi seni neyleyim?

sanma ki tükendi dertlerim iyileştim çoktan
kapanmak bilmez dinmez ki benim yaram
onsuz geçen günler bundan gayrı bana haram
yaraların en derini artık bende inan
söyle İstanbul ben şimdi seni neyleyim?

yıllarca taşıdım onu yüreğimde bebek gibi
sağır mı,dilsiz mi,kör mü anlamıyor beni
öyle bir gündü ki ansızın terk edip gitti
ne olur sana mal ettim diye ayıplama beni
zaten bu aşkın özlemi yetti,dağladı ciğerimi
ama yarimi geri gönder be İstanbul
hadi İstanbul,canım İstanbul,gözünü seveyim
o olmadan ben seni neyleyim?