İstanbul Şiiri - Sinan Kaya

Kaç asır taht kurdun, cennet vatanda

Şimdi bir nasır oldun, müstesna yurtta

Bağrına bastıkça, üzerinde gezinen hissiz

Feryat koparır sinende yatan, nice eşsiz!

Halini düşündükçe, gözlerim hep zar zar!

Kalkıp haykıracak, icazet alsa mezar!

Bakışları sanadır, hep nazar nazar

Şaşırır hasmın, yıkılmazmı bu bizar?

Bilmezki koynunda sakladığın cevheri

Bulmaya sevdalı, o mücella eseri

Bir akışla gelir sana, anadolu erleri

Dört koldan, damar damar; yaz, kış, zemheri

Sende şefkat buldu; sende barınak

Sende sımsıcak; sende kucak kucak!

Vicdansız, merhametsiz, eli kanlı!

Başıboşluk zilletiyle kıvranan, serseri delikanlı!

Bu hesapsız merhametindir, beni ürküten asıl!

Kalk artık, sarsılmaz adaletine asıl!

Peygambere hülya olup, şereflenen, ulu şehir!

O hülyaya duyduğun muhabbet, yaşınla!

Yeşerir bir gün, muhakkak yeşerir

Ebedi düşüşe hazırlanan, kuru yaprak yeşerir

Bir yanışa ram olan, dal yeşerir

Geleceğin karanlık kaygısıdır, körpe bırakan!

Kutlu yarına gebe fidan yeşerir.