İstanbul Şiiri - Betül Bilici

Masmavi gözlerinden damlayan yaşlar
Değil artık tertemiz
İçimizi kirletti hayat
Çamurla sıvandı masumiyetimiz

Kaldırımlarında onlarca insan
Ellerinde içki şişeleriyle sızan
Sorsak acısından
Adını hatırlamayan

Koynunda sakladıgın yüzlerce hayat var
Gizlediğin...
Benim acılarım kadar eski
Benim acılarım kadar derin

Ama dik tut başını İstanbul
Benim gibi
Her gece bedenleri satılık, ruhları kilitli
Gözyaşlarını içine akıtan isimsiz kadınlar gibi....

Bir gece bakarken gökyüzüne
Araladım yıldızlı perdeni
Ağlattım senide
Sarstım derinden belki
Hatırlattım hergün yaşayıp unutmak istediklerini

Keşke unutabilseydim bende
Silebilseydim gözyaşlarımızı
Keşke hiç aralamasaydım yıldızlı perdeni
Keşke hiç dokunmasaydım yüreğine....