İstanbul Şiiri - Özgen Alkan

Ah, İstanbul ah!
Şehirlerin efendisi,
Efendinin ta kendisi.
Çok mu yorgunsun çok mu kırgın?
Yoksa kederli,
Hangisi?
İstanbul;
Elbet yorulursun,kırılırsın.
Dünya seninle var,
Sen dünyayla değil.
Ve hayat,
Herşey seninle var,
Sende var.
Belkide sonsuzluk,

Tarih seni anlatır,
Tarih seninle yaşar.
Ve eminim,
Seninle yaşayacak.
Ne demiş hak peygamberi?
Övmüş mü feth edeni?
Apaçık ortada işte,
Kıymetin arşa değer.

Ey! Çağ değiştiren şehir,
Herkesi peşinden koşuşturan,
Ama Türklerin sevgilisi,
Türklerin sadık yari,
Kim imrenmez sana,
Kim kıskanmaz seni?
Şaşarım!
Daha güneşi yeni gören New York mu,
Yoksa geceyle henüz öpüşen Sydney mi?
Hiç kalırlar yanında,
El bağlamalılar divanında.

Canım İstanbul!
Güzelliklerin saymakla bitmez;
Yeşili mi,tarihi mi,maviyi mi
Yoksa boğazı mı?
Ya altın boynuz!
Ayasofya,Sultanahmet,Süleymaniye,
Ha birde Kızkulesi,
Ya Selimiye,Galata,Haydarpaşa,
Yoksa cennet sen misin,
Yada cennetten mi gelmesin?
İstanbul ne dersin?