İstanbul Şiiri - Servet Balıbey

Bakışın, haliç'in sesi, gözlerinse asıl deniz
Seslensem martılar kaçar, sesim boğazımda aciz
Araftayım, aşktan köprü, beni sana bağlayan el
Avrupa yakası yüzün sana bağlanmışım sensiz

Bir fırtınaya tutuldum, gecenin cok geç saati
Sarhoş bağırıyor dalga, bende buldum kabahati
Kış mevsimi gece ayaz, senin durduğun yerde yaz
Sen gittin baharlar gitti, Hiç gelemezmisin, biraz

Rüzgar sen diye eserken, titretir şu bedenimi
Kayıklar oynayıp durur, sarsıyorlar yüreğimi
Tenekeden soba yaktım, gökteki yıldızlar üşür
Bir ezgiye sığınarak, türkü yaktım kalbim gibi

​Güneş seninle doğar mı, İstanbul'u ısıtmaya
İçimde ki buzları çöz, gel canımı yakmaya
Ateş ateş yaksan beni, dokun omuzuma benim
Yüzüme renk senle gelsin, gelirmisim yaşatmaya

Gel, dünyayı bana getir , dünyalar, tek benim olsun
Senin olsun bu aciz can, bir gülüşe feda olsun
Umudum dağları aştı, inan yüce arşa çıktı
Hayatımın tek gerçeği, gönlüm gülyüzüne kaçtı