İstanbul Şiiri - Onurcan Semiz

Ey İstanbul!
Söylesene kimlere mezar oldu şu toprakların.
Kaç kişiyi içindeki yangına aldın,
Bu şehir kimlere zindan oldu anlatsana.
Kimleri aşık ettin kedine,
Kimleri ümitlendirip onları nasıl yıktığını,
Kimi umutlandırıp, o umutlarını nasıl boğaza attıklarını,
Kime ne acılar verdin, anlatsana...
Söylesene insanlara durumunu,
Bir tarafın kış iken bir tarafının yaz olduğunu.
Bir tarafında mutluluk varken bir tarafında hüzün olduğunu.
Söylesene kimilerine sahip çıkarken,
Kimilerini sahipsiz bıraktığını.
Kimilerini sefa içinde yaşatırken,
Kimilerini ise ızdırap içinde yaşattığını,
Anlatsana Ey İstanbul!
Ne aşkların yaşandığını,
Ne aşkların yine son bulduğunu,
Nelere şahit oldun şu koca ömründe
Kimlere kapılarını sonuna kadar açarken,
Kimlere ise o kapılarını ebediyen kapattığını.
Galata'da ilanı aşklara tanıklık ederken,
Kız kulesinde kaç yürek yaktığını.
Boğaziçi'nin sessizliğini bozan,
O yüreği yanmış olan vapurların halini,
Martıların haykırışlarını,
Anlatsana Ey İstanbul!