İstanbul Şiiri - Emie Öztürk

seni yaşıyorum istanbul, tüm kalbimle.,
yanağımdan süzülen yşlarla birlikte,
sende ağlıyorsun sanki benimle.
gökyüzünden düşen her su damlası
yüreğime akıyor sanki şelale şelale...

zifiri karanlık bu istanbul gecesinde
sessizlik hakim her bir köşede.
ama hayır sessizlik değil,fısıltılar duyuyorum derinlerde
fısıltı da değil, sessiz çığlıklar belkide,
haykırıyorlar geçmişten, beni duyun dercesine...

tarih kokuyor her taşı, her tuğlasında
geçmişi hissediyorum ciğerlrimde, her nefes alışımda
tarihi yaşıyorum ben, her dokunuşumda...
yaşanılan acılar, savaşlar, dramlar, sanki damarlarımda
seninle konuşuyorum İstanbul, dile gelen tüm dostluğunla...

kiminin elinde kumanda, başka alemlerde,
kimisi sıcak yatağında, bir rüyadan bir rüyaya göçebe...
kimi ağlıyor kimi gülüyor, geçici heveslere,
kimilerimiz de evsiz, paltosuz uyuma çabasında, soğuk gecelerde..
herşeyim sensin İstanbul, iyiden kötüye, herşeyinle...

güzelliğini izliyorum İstanbul, sayısız yıldızın ve hilalle,
izlemekle doyulmuyo ki İstanbul, sen olduğunu bilince,
poyrazınla uçup gider, derdim, üzüntüm birden bire
benliğimi seninle bulup, sana yöneliyorum her seferinde,
senin aşkın bambaşka içimde İstanbul, daha da büyürcesine...

seni dinliyorum İstanbul, tüm sevgimle, aşkımla
senin yerin hep başka, yüreğimin kilitli kapıları ardında
güneş bile daha coşkulu İstanbul sabahlarınla
denizi daha berrak, dalgalarla dans etmek gerek İstanbul'da,
havası, suyu, insanı bambaşka, yok senin gibi bir tane daha...

İstanbul! İstanbul! İstanbul! hayallerimin kenti!
tüm, gücümle, aşkımla sesleniyorum, dinle beni!
ilk gülüşüm, gözyaşlarım seninleydi, sende buldum kendimi
son nefesim seninle olmalı, ilk alışımdaki gibi...
sensizliği düşünemiyorum İstanbul, sende düşünme bensizliği...