İstanbul Şiiri - Burhan Güler

İstanbul dedin mi,
ben seni hatırlarım ilkin.
Bir vapur kalkar içimden,
köhne, yorgun, ama inadına umutlu.
Sen, rüzgâr gibi geçersin Galata’dan,
ben, yüreğimi koyarım kaldırımlara.

Aşkımız,
bir mahpus türküsü gibi yankılandı sokaklarda.
Ne zaman ki göz göze geldik,
bir yangın başladı içimde,
adını koyamadım,
ama senin sesinle sustu bütün şehir.

Karaköy’de bir çay içtik,
şeker yoktu,
ama senin gülüşün yetti bana.
Yoksulluk vardı,
ama aşkımız,
bir halkın umudu gibi büyüdü.

Sonra bir gece,
Beşiktaş’ta ayrıldık.
Sen gittin,
ben kaldım,
ama İstanbul,
ikimizin de yüreğinde kaldı.

Ve bil ki sevdiğim,
bu şehir ne zaman ağlasa,
ben seni hatırlarım.
Bir şiir gibi,
bir direniş gibi,
bir halk gibi severim seni.
Burhan GÜLER