İsraf Şiiri - Kenan Gezici

Boşa akmadı su, çöpe giden olmadı aşım
Çokça ölçü kaçtı zaman zaman.
Birileri haddi aştı israf etti heyhat.
Ne körlükler yaşadım, anlımla birlikte.
Sarmasın ruhumu bu dikenli zülüm.
Ezelden, ebede ilk aynaya baktığımda gördüm.
Çocuktum sözlerimin ziyana uğradığı yaştaydım.
En akılı sözlerim kale alınmadığı; yaşım.
Yaban otuydum, mahrem büyümemesi gereken.
Hangi doğruya çağırdım dinletemedim.
Bugüne hiç inanamıyorum.
Maalesef karşı duranlarla aynı fikri paylaşmak zor.
Benim gündüzümde yürüyorlar.
Kirli ayaklarıyla gecede durup.
Bense kör dünyanın göbeğinde güneş aramaktayım.
Hangi vicdan yoksunu yolumu kesti bir vaatle.
Işığı filizlendi, bir yolculuğun.
Ben yalan söyledim kendime, bilinçsizce.
Her anı bedenimde damla damla sızan oldu kanım.

Kenan GEZİCİ 29 /10/2026