İsraf Şiiri - Hamza Mamaş

Sana susuzluğum götürdü oralara
Ruhum dönüp dururken çölde.
İmanın kırık kanatları yerlerde.
Irak gönlüme huzur
Tam felaha ulastım derken
Bu kırık gül de ne her seferinde.
Rüyalara hapsolmuş sevgili...
Nar olmuş sevgili.
Ne kar,
Ne zarar,
Na huzur,
Na sürur sevgili

Bir bozkır ülkesinde esirim
Merhametten yoksun
Hoyrat, gündelik
Her taraf salaş
Her manzara tam senlik
Şükür gerektirmiyor
Huzur vermiyor
Elsin
Yadelsin kendine bile
Emin değil olduğun her yer
Ruhunda olanlardan haber ver.
Ateş tanrısının kızı
Bilirim gücünü yangınlardan alırsın.
Zira firavunla, Nemrut'la aynısı

Topuktan teline koskoca bir hiç.
Beyhude bir ömür, israf.
Nazenin ne varsa ruhuna uzak.
Cahiliye kavmi gibisin
Hem ruhuna,
Hem herkese uzak.
Tüm hikmet tende midir
Tek son sende midir
Ruhunu kaybetmiş kirli bir tenin
Haşa sözüm ona sanki dişilik hep senin
Ne fayda, cennet olsa görünen perde sıyrılsa
Gideceğin tek yer cehennem amelin bu kadarda.

Ruhun haktan utanmadıkça
Hoyrat suların durulmadıkça
Ne çiçeksin, ne Gonca
Elbet nedamet duyarsın tenin toprak olunca.