İsraf Şiiri - Hamza Mamaş

Sana susuzluğum götürdü oralara
Ruhum dönüp dururken çölde.
İmanın kırık kanatları yerlerde.
Irakdı ruhuna iman
Felaha ramak kala zaman
Bu kırık gül de neyin nesi
Yakaza bir durum sardı herkesi
Nar olmuş saatler
Ne kar,
Ne zarar,
Na huzur,
Na sürur..
Zaman ademe mahkum edecek herkesi

Bir bozkır ülkesinde
Merhametten yoksun
Hoyrat, gündelik
Her taraf telaş
Her manzara tam bildiğin savaş
Şükür gerektirmiyor
Huzur vermiyor
Herkes el
Herkes Yadel kendine bile
Emin değil hiçbir yer
Ruhun olanlardan bihaber
Ateş tanrısı evlatlarını bu devire atmış
Nadasta merhamet, huzur bu kadarmış

Topuktan tele koskoca bir hiç insan dediğin
Beyhude ömür, israf.
Beşeri imkan ne varsa insanın ruhuna tuzak.
Cahiliye kavmi gibi
Hem ruhuna,
Hem herkese uzak.
Tüm hikmet tende midir
Ruhunu kaybetmiş kirli bir tenin
İnkar ikbale bütün eksenin
Ne fayda, cennet olsa görünen perde sıyrılsa
Akıbet cehennem amel bu kadarsa

Ruh haktan utanmadıkça
Hoyrat sular durulmadıkça
Ne çiçek, ne gonca.
Elbet nedamet duyarsın ten toprak olunca.