Gülmedi bir türlü nedense yüzüm
Her türlü acıyı içtim gurbette,
Geceler matemli, gündüzler hüzün
Feleğin çarkından geçtim gurbette.
Hatasız kul olmaz yapmışımdır, ancak
Kimseye bilerek kastımm kastım olmadı,
Yüzüme gülenlere hep açtım kucak
Güvenecek bir tek dostum olmadı.
Olmadı bir türlü; çalıştım, didindim
Bedeni, kalbi temiz
Olana aşığız biz
Sizler mükemmelsiniz
Ne güzel insansınız
Candan öte cansınız.
Ne geri kal, ne üşen
Yüzün gülsün, hep ol şen
Üzerimize düşen
Güzel ahlaklı olmak.
Sayısız arkadaştır
Bilirsin seni öz kardeşimden çok
Severim ve sayarım güzel insan
Güzellik sözde mi, hiç karşılık yok
Sen büyük bir çilesin güzel insan.
Güzel insan derim, bir dost bilirim
Ya hayır konuş ya sus
Güzel söz sadakadır
Çok önemli bu husus
Güzel söz sadakadır.
Ortaya koy özünü
Ey ömür dediğim
Hayatıma anlam kattığım
Gözlerinin büyüsüne yandığım
Nefesine, sesine sarıldığım
Belinden yakalayıp, sıkı sıkı çektiğim
Gülüşünden öptüğüm
Güldüm de ağladım da
Sana bel bağladım da
Kardeşsin anladım da
Habil misim, Kabil mi?
İnsan olmak çabamız
Tanıdın mı evladım?
Hacivat benim adım
Karagöz kızdırınca
Kalmıyor tuzum, tadım.
Kıvrak, sivri sakalım
Böyle bir sevdası olsun herkesin
Dünyası cennete döner be kesin
Kim bilir nasıldır, ne hoştur sesin
Saç telimde ahenk ılık nefesin
Bir Allah’ın kulu çıkıp da desin:
İsmail Malatya sen kiminlesin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!