Her tarafı kaplamış bir beyaz örtü,
Ne gelen var ne giden…
Sesler susmuş, rüzgâr bile esmiyor.
Zaman donmuş sanki bir köşede…
Ayak izleri yarım kalmış sokaklarda,
Ben sende kaybolmaya hazırdım,
Gözlerinde durmaya,
Sonuna kadar yanında durmaya.
Bir bakınca sana,
Sanki zaman duruyor gibi;
Kış, şehrin alnına sürülmüş ağır bir suskunluktu,
Işıklar bir bir çekildi vitrinlerden.
Zaman yavaşladı;
Çünkü hatırlamak hızla olmaz.
Ben yürümeye başladım.
Git,
istemem artık seni.
Başkasına yar olmuşsun,
benim sana diyecek lafım yok artık.
Bir zamanlar aynı cümlede buluşan kalpler
Sana dönmek gibi bir şehir var,
Işıklar içinde, kapanmamış bir mazi gibi.
Maziden süzülen ufukta mı parlar bu ışık,
Yoksa senin parıltın mı, gülümsemen mi?
Sen gülümsedikçe,
Ne yazsam sana diye düşündüm;
Belki de bütün düşüncelerim sensin.
İçimi baştan sona kaplamışsın,
Ne bir ışık sızıyor aradan
Ne de bir gün doğuyor ufkuma.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!