İsli Aşk Şiiri - Ayfer Ceylan

İkimiz de görüyorduk…
Suyun içindeki yanık bir tahta parçası gibi, amaçsız savruluyorduk.
İki duman artığıydık…
Ne batabiliyor,
ne kıyıya vurup güneşe yüzümüzü dönebiliyorduk.
Yanmış olan bir daha yanamazdı
Bunu bir soğuk evler,bir de biz biliyorduk.

Sana milyon kere sustum.
Anlamadın!

Umudu kırk yıllık uykusundan uyandıramazsın, duyuramadım!
Paslanmış günlere umut mu uyanır?

Rutubet dolu, kokuşmuş, bir kimsesiz sabah…
Çok rüzgâr olsa da havalandırılamayacak bir ömür.

Yorgun ellerinle kavradığın,
dumanını içine atmış çay bardağını kavrar gibi,
kavra hayatı.

Ve bırak bu isli aşkın yakasını!