Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İnsanın insanda yok mu hatırı,
Azrail den önce kapma satırı.
Yoksa asıp kesmek senin âhın mı?
İblisçe verilen ceza işkence.
Ne yazık... Bu anlamsız infazların önü ardı kesilmiyor. Ne olacak işin sonu bilemiyorum. Allahın verdiği canı ne hakla almaya kalkar bu kana susamış caniler? Azrail mi kesildiler başımıza...
İnanın ne yazsak boştur. Çünkü onlar insan değil. Hem yapanlar. Hem olayı yönlendirenler, yönetenler.
Kutluyorum değerli şiirinizi. Nicelerine diyorum üstadım. Saygımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta