İsimsiz Şiiri - Elif Akçasarı

Göz kapaklarım açılmakta tereddüt ediyor.
Güneş bir var bir yok.
İçimde birikmiş bıkkınlık, yüzümde bilinmezlikten bir endişe.
Hiç bir şeye küsüp gitmemiştim daha önce, babama küstüğüm kadar.
O bilmez ne kadar kırıldığımı, ne küfürler ettiğimi.
Ne kadar özlediğimi…
Babanın seni aramaması mıdır büyümek?
Yoksa annenin ölmesi mi?
Onlara hala ihtiyacın varsa çocuk musundur?
Kimse bu kadar unutulmayı hak etmez, güldürme beni.
Ölüm uykularımı kaçırıyor artık, gözlerini çek üstümden!
Soğuk, anlamsız, hissiz..
Tıpkı senin baktığın gibi bakıyor ölümde bana.
Sonunda ona gideceğimi bildiği için rahat, senin içinin rahatlığı gibi.
Anamı ağlatıyor bu yokluk!
Ölüler ağlamaz deme, öyle bir ağlıyor ki, avuçlarıma düşüyor gözyaşları.
Yalan kokuyor dudakların..
Kaldırdığım kadehler şahidim ki, senin mutsuzluğundan yana tüm dualarım..