Işıman Şiiri - Halil Erdem

Akşam olunca bir tepeye çıkıp ışıkların yanmasını beklerdik
jeneratör çalışıp hastanenin bütün odalarını
bahçesini aydınlatınca hoplayıp zıplar
ışıkla yıkanırdık ve bunu delice alkışlardık

Sinema seyreder gibi karanlıktan ışığı seyretmek
ne büyük mutluluk ne büyük sevinçti
eski bir köy filmini izler gibi
bir aydınlanma sevincini yaşamak
çocuklar gibi değil zaten çocuktuk

Sanki ay dedenin omuzlarına çıkıp dünyayı seyrediyormuşuz gibi
ne güzeldi ışığı görmek, bir sevgiliyi görür gibi
bir ırmakta kirimizi tozumuzu bırakır gibi

Ah karanlık olsa da ışığı bir daha görsek diye bekleyen
kelebeklerin kanatlarıyla avuçlarımıza taşıdığı
hayat dediğin şeyin hangi sayfasındadır şimdi
o mutluluk dediğin çocukluk kim bilir