Işıktan Kalan Şiiri - Salih Sarıkaya

Ufacıktın…
Bir mum gibi ışık saçmaktı derdin,
Ama eridin, sessizce…

Belli ki,
bir tohum kaldı içinde,
Başka filizleri yeşertirken…

Belki de;
Daha istemeyi bilmeden,
Terazisiz vermeyi öğrendin.

Fark ettin ki;
Kendi kıyını ararken,
Bir sandal oldun,
Yönünü başkaları çizen,
Yolcular taşırken,
Kendi sesini unutan.

Hatırla;
Yüzün gulerken
Gözlerin yorgundu,
Kaybolmaktan…
Belli ki
Sessiz bir çırpınıştı bu.

Ve şimdi;
Dua yerine geçen,
Şeritler çekmek istiyorsun.
Beton duvarlar örmek degil,
Bir pencere acmak kendine…

Hayal et;
Yanan ateşler,
Seni de ısıtsın artık.
Bu ettiğin dualar,
Sana da dokunsun.

Hatırla;
Yükler taşıdın sırtında
Sahibi kimdi, bilmeden.
Ve duraklarken simdi,
Varlığını duy,
Eksilmeden, yeniden…