Dar sokağın sonuna konuşlanan sokak lambası,
Senin yegâne amacın kadar benim inkisarım.
Adı, dilimde gecekondu.
Şimdi konuşmak ayıp mı?
Susacağım.
Sükûnet aklayacak konuşarak işlediğim tüm cinayetleri.
Yağmurun uğradığı tüm beldelerde aşkın seyri değişir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta