İşçi Tulumu Şiiri - Gülen Şahin

üzerinde sade bir işçi tulumu...
her yanı boya içinde.
otobüse bir an da bindi.
üstündekilere aldırmayarak
çalışmak belki tek dünyası.
tulumun üzeri benek benek leke...
her bir leke alınteri emek...
yolcularla gözgöze gelince utandı.
en yakın gözden kendisini bir an da sıyırarak,
kendisini bakan gözlerden ayırarak,
hemen bir köşeye sindi...
oysa tulumu da gösterir
herşeyi emek...
o bembeyaz lekeler papatyalar kadar saftı.
adamın yüzünden okunuyor,
herşeyi o tuluma yansımıştı.
yüzünü koca bir huzur kaplamıştı...
birçoğu ona baktı imrenerek.
oysa işçi ayakkabıları ayaklarında,
tulumundan da çok batmıştı...
bir otobüsün içinde onlarca yürek.
gözlerden okunuyor,
içlerinde bir tek dilek...
o huzurun içine batıp çıkmak,
belki sonsuza dek...
otobüs kapılarını sıkıca kapamıştı.
bir daha ki durağa kadar kapılar kapanmıştı.
adam otobüsteki yürekleri tek tek giydirdi,
kapılar tekrar açılınca,
aralarından sessizce akıp gitti...