İşçi Çocukları Şiiri - Esma İba Çaplık

Bana yaşamayı sorma Sarya, ben yaşamı bilmem ki...
Ölüleri sor bana,
Bir iş yeri balkonunda, molası bitmeden çayını bitiren işçileri,
Vardiya dönüşünde hızlıca servise yetişenleri,
Güneş doğmadan evden çıkıp güneş batınca eve dönenleri,
Bana güneşi görmeden günleri devirenleri sor Sarya,
Kundaktaki bebesi kendisine muhtaçken
çalışmak zorunda kalan anneleri sor bana,
İşten eve dönerken elleri boş dönen babaları sor bana,
Ana – babası eve gelmeden uyuyakalan bebeleri sor bana,
Emekli olup da çalışmaya devam edenleri sor bana,
Asgari ücretle asgari bir geçim sağlayamayanları sor,
Torunu yaşında patronundan azar yiyenleri sor,
Malına mal katacak diye işçinin güvenliğinden çalanları sor,
Ucuz ölümler ülkesinde işçi olup da ölenleri sor Sarya!
maden ocaklarında göçük altında kalanları sor,
İnşaat iskelesinden düşenleri sor,
Kaynar kazanların içine düşenleri sor!
İş yerinde intihar edenleri sor,
İşçi ölümlerini sor bana!
Nasıl da kolayca ölüverirler anlatayım sana,
Bir çırpıda nasıl da olup bitiverir bütün kazalar,
İşçinin başında kimler ağlar kimler kaçar,
Sor Sarya sor, bana işçi çocuklarını sor!
Daha babaları yaşarken yetim kalanları sor,
Ölen işçilerin çocuklarını sor,
Yoksul işçilerin yoksul çocuklarını, çocuk işçileri,
Babalarının hakkı alınana kadar büyüyen çocukları,
Bir montla bir çocukluk devirenleri,
Üniversiteye gidemeyenleri,
Hayalleri olmayan çocukları sor,
İşçi çocukları yaz kış üşürler Sarya,
Onların üşümesi mevsimlerden bağımsızdır,
Onlardan sıcak bir yuva çalınır daha henüz doğarken,
Bir daha ısınamazlar, içleri hep soğuktur,
Onlara yaşamayı sorma Sarya, onlar yaşamı bilmezler…

18.11.2025