İsa Melek Şiirleri - Şair İsa Melek

Mırıldansam adını,
Dönüp bakanlara şaşırsam,
Hangi yüzü sen sansam,
Karışır adımlarım yönlerim!
Bir şarkı dolanır dilime,
Ellerim buz içinde,

Gökyüzü ne zaman bu kadar alçaldı,
Yıldızlar neden bu kadar sessiz anne?
Elimi tutacak bir el yok artık,
Oyunlar yarım kaldı, oyuncaklar sessiz.

Bir kuş geçti az önce, kanadı kan içindeydi,

Bir his var içimde pazartesiyi göremeyeceğim belki
Bir adım daha atsam, kaybolacak gibiyim
Rüyalarla sarılı bir beden, uyanmaya mecalsiz…

Pazartesi, belki bir gün gelir yine
Ama bugün, sessizliğin içinde kaybolurum

Karlar düşer sokak lambasının sarılığında,
Beyaz bir sessizlik sarar geceyi,
Her adım bir yankı, her adım bir hatıra,
Gözlerimde kaybolur, yıldızlar ardında.

Soğuk rüzgar, yüzümü yalar,

Derin bir gecenin bataklığındayım,
Susturulmuş ne varsa koca bir dağ karşımda,
Kimsenin duymayışları bir o kadar hafif,
Derin bir suskunluğun hapsindeyim,
Ha attım çığlığı ha atacağım,
Oysa bir uçurumun kenarındayım,

Sevdan; hüzün kokan çiçekleri besler,
Güneşi kovar, karanlık çöker.
Bir akşamüstü ansızın fırtına çıkarır!
Sahi neydi adın?
Felaket mi, kıyamet mi?

Yaşanmamış bir aşk var içimde,
Dokunamadığım, koklamadığım,hissettiğim,
Daima özlemler denizinde boğulduğum,
Öyle bir aşk ki bu, hep çocuğum.
Sevdiğim kadınlar hep yalnızdılar,
Sımsıcak ellerimde anlık ısındılar,

Bir gün 'bir'siz bir şiir yazmalıyım.
Nasıl olur ama,
Bir seni severken
Evrende yalnız bir tane güneş varken
Sıfırı yok sayıp biri yok sayamazken
İki gözün de bir noktaya bakarken

Bu yalnızlık nerden geldi?
Dipsiz uçurumlardan kayıp giden yağmur gibi,
Bu yalnızlık nerden geldi?
Sancılı gecelerin ardından gelmez sanılan aydınlıklar misali.
Bu yalnızlık nerden geldi?
Her gelenin gelişi hatırlanmadan uğurlanması gibi.

İnsanı anlamının şartı mıdır güzellik?
O halde anlatanın da olmasına şarttır güzellik
İnsanı var yapan değildir etlerin setti
Var olmanın temelidir beynin düşüncesi.