İsa Kaya Şiirleri - Şair İsa Kaya

insan korkuyor bazen
öldürdüğünü yeniden
diriltemem diye

bedenim senin olsun
ruhun bana hediye..

öyle merak ediyorum ki

sen nasıl çıkıyorsun
bensizliğin içinden

..

birazdan koyulur gecenin o soğuk rengi

..

amaaan salla gitsin

sonra parka gittik
bir bankın üstüne misafir ettik aşkı

sanırım saçlarınla aşık atan
söğüt ağacıydı..

ve kimse dokunamazdı
kimsenin
hiçkimsesizliğine

ne vakit aşık olsam
gözlerime bıraktığın aşk

şehrin gürültüsünü filtreler
kurduğum düş

bir bankın üstünde
başka bir bankın misafirine takılıyor gözlerim

yıldızlar uzak
aY soluk

kış masalı uyuyor gecenin koynunda

gök yüzün buz kesiyor

ve senin de çiçeklerin açardı
baharla birlikte

bazen dolu yağardı
dökülürdü çiçeklerin

bir kuyu
su taşır göğünden

d'ipsizliğine

bir bakış

şimdi bir muhabbeti masaya yatırmak vardı seninle
demliği ocakta unutmak vardı

şimdi kalemi kırmak vardı bir arzunun
tenhalaşan deminde