İs Karası Şiiri - Kasım Kobakçı

Ocaklar sönmüş, küle bulanmış;
Sokağımız taş, derde dayanmış;
Duvarlar çıplak, isle boyanmış;
Saksılar kırık, yangın uyanmış;
Şehir kararıp korla dağlanmış,
Çiçekler küsüp, dağa bağlanmış.
*
Çocuklar üşür, dalı kururmuş;
Yaralı kuşlar küle vururmuş;
Kırık kanatlar korda dururmuş;
Çatlak topraklar kül savururmuş;
Basıp küllere sessiz büyü sen,
Varıp gençliğe selvi yürü sen.
*
Acı dalına ilmek bıraktım,
Sabrın ucunda yollara baktım;
Ağaçlar yandı, külüne aktım;
Vuruldu kuşlar, bağrımı yaktım;
Sarmadım boyun, özlemim taştı;
Ah can kardeşim, kaç sene aştı!
*
İs karasıydın, duman tüterdi;
Saçların sırta sessiz inerdi;
Gözlerin göldü, yangın sönerdi;
Kamıştan namlu kinle dönerdi;
Bilmezdin, çıkıp güze sarardın;
Ellerin kordu, değip yakardın.