İntihar etti dediler.
Ne kolay söylediler bunu…
Sanki bir insan bir gecede ölürmüş gibi,
sanki ölüm bir anlık kararmaymış gibi.
Oysa onu ben tanırdım.
Bir gecede ölmedi o.
Her gün biraz biraz eksildi,
her gün biraz daha sustu.
Bir lokma ekmeği bölüştü de
derdini kimseyle bölüşemedi.
İntihar etti dediler.
Hayır…
Onu bir söz öldürdü önce,
sonra bir vefasızlık.
Bir dostun sırt çevirmesi,
bir sevdiğin yabancılaşması.
Sonra geçim derdi geldi,
sonra yalnızlık.
Sonra geceler…
Uzun, soğuk, sabahsız geceler.
Ölüm gelene kadar
hayat defalarca geçti üzerinden.
İntihar etti dediler.
Ne bilsinler…
Bazı insanlar kendilerini öldürmez,
onları yavaş yavaş yaşatırlar ölüme.
Bir umut kırılır,
bir hayal gömülür.
Biraz daha dayanır insan.
Bir daha kırılır,
bir daha susar.
Kimse fark etmez.
Sonra bir gün
gülüşü çekilir yüzünden.
Ama herkes hâlâ
“İyi misin?” diye sormak yerine
“Ne kadar değişmiş…” der.
İntihar etti dediler.
Belki de haklıydılar.
Ama o son gün değil,
yıllar önce başlamıştı ölümü.
Bir çocuğun gözlerinden sevinç çalındığında,
bir adamın omuzlarına taşıyamayacağı yükler bırakıldığında,
bir kadın her gece
gözyaşını yastığa sakladığında…
Başlıyordu aslında.
Ve bazı insanlar
mezara girdikleri gün ölmezler.
Onlar,
hayatın insafsız ellerinde
uzun uzun öldürülürler.
Sonra da adına tek cümle yazarlar:
“İntihar etti…”
Oysa gerçeği bilenler bilir;
Bir insan kendini bir gecede öldürmez.
Bazen bir ömür boyunca
onu herkes biraz biraz öldürür.
Cns Sryldz.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta