Ağaca asardım kendimi,
Çivi olurdu sonsuz.
Uzuvlarımdan süzülen kandamlaları
Çamur kokardı, korkmazdım…
Babamı af edemedim hiç.
Damarlarım boşalırken,
Salıncakta kendini sallıyordu bir kedi.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




harikaaaa!
kesinlikle....
Aidiyet ...cümle söz onun için ......keremsiz ve şiirsiz kalmayınız
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta