İnşirah Şiiri - Ahsar Zerefşan

Tufan kırk gün sürdü, dünya suya gömüldü,
Gemide bir ihtiyar, elinde bir güvercin;
Saldı onu, boş döndü,
Yine saldı, gagasında bir zeytin dalı;
Ümit böyledir, bir kere boş döner,
İkincide yaprak getirir.

Yıllarca ağladı, gözlerine ak düştü,
Oğulları dedi ki baba vazgeç;
Yakub dedi ki Rabbin rahmetinden ancak inkâr eden kesilir.
Sonra bir kervan geldi Mısır'dan,
Bir gömlek, bir koku,
Ve kör gözler yeniden gördü.

Denizin dibi, balığın karnı, gecenin kalbi,
Üç karanlık üst üste;
Ve orada bir peygamber, bir fısıltı:
Senden başka ilah yok, sen yücesin, ben zalimlerdenim.
O fısıltı kıyıya vurdu onu.
Ümit, en dipteki duadır,
En karanlıkta söylenen en kısa cümle.

Japon evlerinde bir oyuncak durur,
Ayaksız, kolsuz, yuvarlak bir bilge;
Ne kadar itersen it, yine doğrulur.
Yedi kere düş, sekiz kere kalk derler;
Ümit o sekizinci kalkıştır,
Kimsenin beklemediği, herkesin şaştığı.

Çin masalında bir ihtiyar, evinin önündeki dağı kazmaya başladı,
Herkes güldü, sen ölürsün dağ yerinde kalır dediler;
İhtiyar dedi ki ben ölürsem oğlum kazar,
Oğlum ölürse torunum,
Dağ büyümez ama biz çoğalırız.
Gökler bu sabra şaşırdı, dağı kaldırdı götürdü.

Hint bilgeleri derler ki en saf çiçek bataklıkta açar;
Çamurun içinden yükselir, çamura bulaşmaz,
Sabah olunca yapraklarını güneşe açar.
Ümit de böyledir,
Kederin dibinden filizlenir,
Ama kedere benzemez.

Feridüddin Attar anlatır, bin kuş yola çıktı,
Kaf Dağı'nın ardındaki padişahı bulmak için;
Yedi vadi geçtiler, çoğu düştü, çoğu döndü,
Otuzu vardı sona, otuz kuş, si-murg,
Ve gördüler ki aradıkları kendileriymiş.
Ümit, yolun sonunda değil,
Yürüyenin kalbindedir.....

(Ahsar Zerefşan- İnşirah /17/05/2026)