İnsanlık Makamı Şiiri - Sadık Kocabaş

İNSANLIK MAKAMI
Gaflet uykusunda ruhun paslanmış,
Kibrin dağlarına nefsin yaslanmış.
Gönül sarayların hepten ıslanmış,
Deryada kaybolur, gark olur insan.

Sözü cevher sanan dili yarasız,
Özü çürük olan kalır çaresiz.
Menzile varılmaz asla yaresiz,
Hakk'ın divanında ark olur insan.

Edepten nasipten zerre almayan,
İlim deryasına dalıp kalmayan.
Kendi gerçeğini gidip bulmayan,
Karanlık dehlizde çark olur insan.

Zahirde dervişsin, batında hırslı,
Aynan pas tutmuş, yüreğin isli.
Mirasın çürük, nefesin paslı,
Kuru bir gürültüyle sark olur insan.

Dünya malı için ruhunu satan,
Kardeş sofrasına hileler katan.
Güneş doğsa bile karanlık yatan,
Kendi ateşinde bark olur insan.

Ezelden ebede bir ince yoldur,
Kimisi boştur, kimisi dolur.
Hakikat bağına girmeyen soldur,
Kışın ayazında kark olur insan.

Sırtında taşırken koca bir dağı,
Kıramaz bir türlü örülmüş ağı.
Çürütür boş yere gençliği çağı,
Zaman tünelinde fark olur insan.

Toprak olur elbet her ulu çınar,
Hakikat ateşi nefsi hep kınar.
Bu derdin elinden sönmez bu yanar,
Toprağa karışır Kalemsiz Şair