İnsanlık Şiiri - Celal Yücel

Gör ki mazur bir insanı, yaşasın bin insan
Konuş ki bir çiçekle, önünde diz çöksün zaman
Gönlümün içinden akıyor bir nehir
İnsanı öldüren ya meraktır, ya kibir
Vur ki gem nefsinin arzusuna, emeline
Ol bir hakikat, ulaş O'nun cemaline
Bilmezsin -de- suç yoktur dilde
Ne boş, ne dolu söyler varsa gönülde
Eğer açılırsa bir konu mal ile mülkten
Kapatır gönüllerin, açarsınız kapılarını nefsin bir kezden
Ne ara unuttunuz ağlayarak geldiğiniz günleri
İşittiğiniz lafları, işkenceli, acılı dünleri
Bilmeden geçmişini ne çıkaracaksın gelecekten
Yaşamazsan yarını, vazgeçersin dünden
Biz geri gideriz eğer gelmez ise sevgili bize
Saygım sonsuzdur var olmayan her dile
-Şah- damarın nasıl yakınsa, O daha yakındır sana
Bir tekme de sen at, düşeni kaldırana
İnatsanız olmakta kabil, neye yarar takrir
Bi-reng bir toprak amma lal bir dest-gir