Şiirlerimize ölüm çöktü,
yüreğimize hüzün
Gözyaşlarımız ellerimize yağıyor
bedenimiz terk edilmiş köylerde işkencelerde
kurak bir coğrafyada
ölümlerden ölüm beğeniyor çocuklarımız
Kadınlarımız kadınlıklarıyla idam ediliyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta