Koşuşturma, hiç bitmeyecekmiş gibi.
Bir telaşla, anı kaçırmakta her ruh.
Fizan kadar bedenle oluşan ara,
Mutluluk bir efsane, kafalar muamma.
Yanındakine ait değil kimse, hep yeni arayışta.
Kimi ilkbaharında, kimi varmış sona.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta