İnsan Kalmak Şiiri - Tahsin Özmen

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Tahsin Özmen
80

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

İnsan Kalmak

Bir zamanlar sözü zırh,
Vefayı zamanın bükemediği çelik sanırdım.
Bir kalp diğerine kapı araladığında,
Menteşelerinin sonsuza dek paslanmayacağına inanırdım.
.
Her uzanan eli dost,
Her gülümsemeyi iyilik,
Her sözü ömürlük bir yemin bilirdim.
İnancı,
insanın fıtratındaki
korunaklı kale sanırdım.
Yanıldım.

Zaman,
en acımasız, en dürüst öğretmen.
Kazıdı ruhumdan körü körüne inancı.
Öğrendim ki her yakınlık dostluk değilmiş,
Her sessizlik huzur,
her kucaklama merhamet.
.
Bazı eller düşerken tutmak için değil,
itmek için uzanırmış.
Bazı gülüşlerin ardında gizli uçurumlar,
Güzel sözlerin altında bilenmiş bıçaklar yatarmış.

Aynı sofrada tuz ekmek paylaştıklarım,
Gün geldi o tuzu yaralarıma bastı.
En mahrem sırlarımı emanet ettiklerim,
O sırları yabancı sofralara meze yaptı.
.
Aynı lokmayı bölüşen eller,
Hesap sormak için bölüştüklerinin çetelesini tuttu.
Bir omuzda gözyaşlarım kurudu,
Diğer omuz dünyayı dar etti.
.
(Anladım ki insanın en ağır yükü yine insan,
En güvenli sığınağı da.)

Kiminin kalbi kör kuyu,
merhameti al benili vitrin.
İkisine de düştüm.
.
(Çünkü inanmak, yanılmaktan daha eski bir anayurttur insana.)

Bazıları seni kalbinde değil,
Yalnızca işine yaradığın sürece yanında yamacında tutar.
Kimi vefayı gölge gibi sessizce besler,
Kimi menfaati bittiğinde
Adını hafızasından bir çırpıda atar.

Baktım olmuyor...
Ben de bir zaman,
duvarların ardına çekildim.
Gönlümün pencerelerine kalın perdeler çektim.
"Kimse dokunamazsa, kimse acıtamaz," dedim.
Yalnızlığı başıma taç, mesafeyi kalkan eyledim.
.
Her güzel sözde bir bedel,
Her açık kapının ardında bir pusu, bir hesap aradım.
Gölge miyim, insan mı,
kendimden bile kuşkulandım,
Güvenmemeyi,
incinmemenin yolu sandım.
.
(Oysa kuşku da etten bir hapishaneymiş.
Avuçiçi kadar dar,
Hücresi dışarıdaki bütün karanlıklardan daha ürkütücü, daha soğuk.)
.
İnsanın korusun diye ördüğü duvarlar,
Bir gün kendi nefesine engel oluyormuş.
Gördüm ki ne fırtınaya kafa tutmak erdem,
Ne de güneşten kaçıp karanlığa sığınmak.
Mesele,
kalbi çelikten bir zırha çevirmek değil,
Darbe aldığında yeniden doğrulabilmekmiş.
.
(Çünkü canını yakan da aynı topraktan filizleniyor,
Sana can suyu verip yeniden yeşerten de.)

Ve zamanla idrak ettim ki
İnsanın yine insana açılarak nefes aldığını,
Bazen susmanın da bir dostluk dili olduğunu,
Sadakatin gösterişe ihtiyaç duymadığını.
Güven,
her şeyini bir başkasına bırakmak değil,
Kırılganlığını onun yanında da koruyabilmekmiş.
.
Bu yüzden her gidişi bir hançer saymadım.
Bazen yollar ayrılır,
insan hakikati,
tam da ayrılığın eşiğinde görür.

Affettim geçmişi,
yüküm hafiflesin diye.
Birini bağışlamak merhamettir,
Onun uğruna kendinden vazgeçmekse,
kendi varlığına ihanettir.

Şimdi,
ne bir çocuğun saflığıyla her eli tutuyorum,
Ne de bir düşman cephesindeymiş gibi tetikte bekliyorum.
Kırılganlığımı koruyan sınırlarım var artık,
Ama içimde hâlâ çiçek açabilecek bir bahçe de.
.
Herkese kalbimi açmıyorum,
Ama kapatmıyorum da.
Her mesafeyi ihanet,
her yakınlığı sadakat saymıyorum.
İnsanı sözünden çok,
zaman içindeki hâliyle tanıyorum.

Biliyorum insan değişir,
Belki pişmanlık bir kalbin kilidini açar.
Ama değişmek sözle değil, yaşananla anlaşılır.
Güven,
bir anda yıkıldığı gibi bir günde kurulmaz.
Amaç bütün kapıları kilitlemek değil,
Temkinli olmak.
.
(Kapı bazen korur insanı,
Bazen de insan kendi yarasını
Kapının ardında büyütür.)

İnanmak,
insanın kendine bağışladığı bir gökyüzüdür.
Güvenmekse,
o gökyüzünde
kiminle kanat çırpacağını seçmektir.

Nihayetinde;
Bunca yüz gördüm,
yine de yüz çevirmedim insandan.
Bunca söz duydum,
susturmadım içimdeki iyiliğin sesini.
Her kırgınlığı yeni bir duvarla örtmedim,
Kimsenin karanlığına kendi karanlığımı katmadım.
.
(Çünkü kötülüğün en büyük zaferi belki de
İyiliğe inanan son kalbi de kendine benzetmesidir.)

Ben artık,
ne herkese inanıyorum,
Ne de kimseye inanmayı imkânsız sayıyorum.
Geçmişin gölgesini geleceğimin güneşi yapmıyorum.
(Yaralarımla barışığım,
onlar yenilgim değil,
zafer izlerim.)

İnsan kalmak,
hiç incinmemek değil.
İncinince merhametini,
Yanılınca vicdanını,
Yalnız kalınca umudunu kaybetmemektir.

Ve biliyorum:
Dünya ne bütünüyle aydınlık
Ne de baştan sona karanlık.
İnsan bazen bir başkasının en derin yarası,
Bazen de hayata yeniden açılan kapısıdır.
.
Önemli olan,
hayatı gözleri kapalı yaşamamak
Ama karanlığa bakıp ışığı da inkâr etmemek.

(Çünkü inanmak,
her insanı iyi sanmak değil,
İyiliğin hâlâ mümkün olduğuna inanmaktır.
Ve bütün yaşananlara rağmen
İnsan kalmaktır.)

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.

Tahsin Özmen
Kayıt Tarihi : 23.10.2026 07:29:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!