İNSAN BU*
Her yüze güleni, dost diye sayma,
Tatlı dilli olsa, sözüne ganma,
Kaybolur gölgesi, gider sapakda,
Sanki hiç bilinmez, ele dönüşür..
Her hıyara gel, sen, duz ile koşma,
Gar, ham çamuru, sen, duvara çalma,
Dökülür sıvası, galın, kışlarda,
Sanki hiç girilmez, eve dönüşür.
Cahil yanında sus, sohbete dalma,
Olmadık goruğu, boşuna sıkma,
Çıkmaz şırası çiğ, ayak altında,
Sanki dene çıkmaz, çöpe dönüşür,
Yarenim bir sırdır, vereyim sana,
Akıp giden, sen, zamana kanma,
Asude döner durur, sulanır tarla,
Sanki hiç eksilmez, güne dönüşür.
Kürekle eklersin sen, an ve ana,
Nice iblisler, var, girer arana,
Çekilip de sen, dur, gitme girdaba,
Sanki dönülmez, dibe dönüşür.
Ağlar gülersin bak, gözde ki yaşa,
Eğilde gendine, suya bak suya,
Buhar damla olur, düşer toprağa,
Sanki ölmez her şey, şeye dönüşür.
Her şey tedric gelir, hep dalga dalga,
Herkes çeker suyu, döner, dolaba,
Çaylar akar durur, gider kaynağa,
Sanki şekerlenmez, bala dönüşür.
Kimi yok sınanır, kimi de varla,
Üzüm üzüm ile, insan insanla,
Yünü bilinmezi, çekme ıstara,
Sanki ilmeklenmez, ipe dönüşür.
Özvecan: harf hece, oluştu kıta,
İner çıkar insan, üst üste kata,
Say ki sen, öldüm ben, girdim mezara,
Sanki közlenecek, küle dönüşür.
Kayıt Tarihi : 29.10.2026 12:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!