İnsan Başı Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Karanlık dağ gibi çöksün evlerin üzerine.
İnsan başı düşmesin pencereden kara,
Sehir usul usul uyusun, ama uykusu kesik olsun.
Yıllar öncesinden bir çocuk gülüşünü,
Yıpranmış sokak taşlarını,
Ayak seslerini…
Üstüme bastığım toprakla birleşiyor,
Hatıralarımın keskin bıçakları gibi,
Geceyi hisset, karı hisset,
ve hatıralarını keskin bir bıçak gibi hisset,
Ve ben hâlâ bekliyorum,
Hatıralar konuşmasın,
Kar yavaş yavaş örtsün her şeyi,
Ve ben hatırlamaya devam edeyim.
İşte böyle, karın sessizliğinde,
Ben yalnız hatırlıyorum.
Şehir hâlâ kör bir insan gibi uyuyor altında...