Yaktığı her kalpte bir şehir barındırır insan,
Bir baraka, bir sığınak, bir durak, bir liman.
Maneviyat maddiyatla satın alınamazdı oysa;
Yaktığı kalpte şehrinin olduğunu unuttu insan.
Ne kadar da belli ölüm içmiş abı hayat;
Bak bir çevrene, kimi sevdiysen aldı hayat.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta