İnsan;
Tüm kalabalıkların ardında kalan.
Çırpınır insan, elde etmek için “onu”.
Ne tatlıdır, o çaba hayatta kalmaya çalışırcasına.
Bilmez zarar vereceğini canı kadar istediğinin.
Sıkılır insan, elde edemeyince “o kadar” çabasına rağmen.
Bunalır kalmaktan mütemadiyen aynı döngüde.
Yorulur insan düşmekten belki hep aynı hataya.
Durulur beklemez artık ümit bu dünyadan.
Vurulur insan en beklemediği anda hemde.
Düşer bilmediğinden onun için ördüğü ağları kaderin.
Afallar insan sandığından…
Bildiklerinin yanlışlığından.
Çünkü…
O tüm bildiklerinin aksine.
Kayıt Tarihi : 18.09.2026 21:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!