İnsan Şiiri - Mevlüt Bektaş

Acı, kekremsi, buruksun.
Daha olmamış.
Sıkıca tutunmuşsun, dünyaya
Yumsan gözlerini,
Bitti, sanki her şey
Bilsen, son değil.
Bir başlangıçtır, toprak.
Her zerren dağılacak, dört bir yana
Güneş, hava, su, sonra hayat.
Sonlar var ve var olacak.
Yağmur yağar bir sonra.
Canlanır, can verir doğa.
Sonbaharda gelir, kış da.
Sıkı sıkıya tutunmak nedir?
Hazır olmalı zamana,
Saatler işlemekte,
Görmezden gelsen de.
Beyazlayacak saçın,
Yüzünde derin çizgiler olacak,
Geçmişten kalma.
Günler geçecek, senli ya da sensiz.
Kuşlar uçacak, uzak uzak ülkelere.
Çocuklar doğacak, ağlayarak, anne kokusunda.
Susacak şehir bazen,
Gece olacak, gündüz olacak.
Hatırlanmayacak, belki de bildiğin şarkılar.
Adın geçmeyecek hiçbir hatırada.
Yaşamamış gibi olacaksın.
Ve daha birçokları gibi.
Yüzyıllar geçecek.
Senin gibi niceleri,
Var olacak, yok olacak.
Her yol aynı.
Farklı değilsin,
Sen aynı, ben aynı.
Çok da bir şey değiliz anlayacağın.
Sen çiğ, ben çiğ.