İnsan Şiiri - Rumeysa Haksever

İnsan denen kör gözüne yanıp,
sağlam tekini inkâr eden şey.

Ne var ki en çürük dala tutunur hep;
uçmak istediği yere bir kanat çırpamaz
ve üzerine kendi elleriyle örer yalnızlığı

Saflığından yontarlar seni ve artık
inancın senin için ipi kopan
tesbih tanelerinden farksızdır.
Sebebinden başkalarını suçladığımız kederimiz
Elimizle ittiğimiz birine ‘’o gitti’’ dediğimizdendir.

Sen, yüzleşemediğin şeylere içerlenirken,
anlayacaksın zamanın annen gibi
yumuşak olmadığını
ve ona naz yapamayacağını.