Hangi kalemin ömrü yeter içimizdekileri anlatmaya..
Susarak ezberletti,konuşarak anlatamamayı..
Vicdan sahibi olmasan..
Zalimlere ödetir bedelini insan..
Herkesi kendi bilir güvenirsin o an,
Sevdiklerin öğretir sana güvenmemeyi inan.
Samimiyettir asil olan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta