İnsafın. Şiiri - Fehmi Tazegül

Söyler misin ne yapmışım sana.
Derdi kederleri vermişsin bana.
Kıydın saçlarımla fani olan cana.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.

Gün gelir Azrail’im kapım çalınca.
Ne güller kalacak nede bir gonca.
Gül yüzüm sararıp rengim solunca.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.

Genç yaşımda aklar düştü saçıma.
Her derdi vermişsin acımadın bana.
Çile çekmek için mi gelmişim sana.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.

Dünyanın sırrını kimse bilmiyor.
Gelenler gider gidenler dönmüyor.
Ne kadar yaşarsa insanlar ölüyor.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.

İnsanlar aklıyla hep vermeli karar.
Zalimlerle dostluk getirmez yarar.
Memnun kalsan da görürsün zarar.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.

Fehmi.
Ömürler hiç uzamaz can iki saniye.
Cepsiz kefenler veriyorlar her faniye.
İnanarak gideriz bizler sormayız niye.
Hiç insaf yok mu sende ey dünya.